Варна ме посрещна обвита в гъста мъгла. Гаровата кула с часовника не се виждаше от перона. Квартирата ми сякаш се бе протегнала в облаците. На терасата непрогледна бяла пелена покриваше всичко -- нямаше го езерото, Аспаруховия мост, булеварда. Нищо. Само звуците от автомобилите под краката ми едва се процеждаха през плътната завеса.
Усещането е странно и призрачно. Какво ли ме чака още в хладната утрин?



